Macht wordt vaak gekoppeld aan positie, invloed en besluitvorming. Trainers Ria Allewijn en Henry Weessies leggen uit hoe anders het systemisch perspectief is.
Vanuit systemisch perspectief is macht niets meer dan een symptoom dat er onvoldoende ruimte is om de complexiteit van de situatie te dragen.
Wanneer macht zichtbaar wordt, gebeurt dat meestal op momenten waarop iets niet wil bewegen. Er wordt geduwd, gestuurd, geforceerd. Dat kan eruitzien als daadkracht, maar laat in feite zien dat de beweging niet vanzelf tot stand komt. De leider die daarop terugvalt, raakt vaak aan de grens van zijn of haar vermogen om aanwezig te blijven bij wat er speelt. Er is een te kleine container voor wat er gaande is. Macht is geen kracht, maar een manier om met die begrenzing om te gaan.
Macht staat daarmee ook los van ordening. Hiërarchie en autoriteit zijn in organisaties juist essentieel, maar wanneer die helder en gedragen zijn, hoeven ze niet afgedwongen te worden. Waar dat wel gebeurt, wijst het op iets anders: een gebrek aan ruimte, een gevoel van onmacht, een te kleine container voor wat zich aandient.
Daarom ligt de systemische vraag bij het onderzoeken van de context. Wat ontbreekt er? Wat wordt niet gezien? Wat maakt dat dit niet vanzelf beweegt?